نهان سرخ

X

نهان سرخ

نهان سرخ

ادبیات سرخ

	کات
آخر های فیلم ِ . میره کنار پنجره می ایسته . داره حرف میزنه . گوشم را آب گرفته . مجبورم بیام کنارش بایستم تا حرفاش را بشنوم . داره از آلمانی ها میگه ، از نیچه . از این که هیچ کدوم از غزل های من شبیه غزل های اونها نیست ! میپرم توی حرفش . دیگه از لبهای گوشت آلودش که موقع حرف زدن برق میزنن بدم می آد . میگم آلمانی ها غزل نمیگن . چون بعضی وقتها توی شعرهاشان تغزل هست که نمیشه ...... تو هیچی حالیت نیست ! چرا هر بار که می خوام خودم را بهت بفهمانم باید ازت عذر خواهی کنم ؟ میگه تو خلاء زندگیم نیستی . تو حتا نمی تونی هیکل قناس ات را پنج مایل راه ببری ، چه برسه که بخوای با من بدوی . به درد من نمی خوری ! تو حتا بازیگر خوبی هم نیستی . تو فقط شبیه آلپاچینویی ، همین ! پنجره را باز می کنه . بدون اینکه چیزی بگه یا به دوربین نگاه بکنه می پره بیرون . حالِ اینکه از طبقه سی و هفتم آویزان بشم و پخش شدنش روی زمین را ببینم ندارم . یکی داد میزنه کات ! قرار نبود فیلم با مردن اون تمام بشه . سناریو را دستکاری شده بود . ما باید از آینده مان حرف می زدیم . اما واقعاً چه فایده ای داشت . اون همیشه از حرف زدن طفره می رفت . حتا وقتی که بیرون از نقش هامان بودیم . از پوست چربش می گفت ، از پیراهن دم درازی که تنش بود ، از جنگ افزار های روسی یا جدول هایی که هیچ کدوم را تا آخر حل نکرده بود ! چراغهای سالن روشن شدن و نوشته ها از پرده بالا می کشن . جمعیت با زور از در کوچک سالن خارج می شن . یکی از پشت سرم میگه تقصیر تو بود که خودش را کشت آقای آلپاچینو ! بعد به بغل دستی اش که چشم های گشادی داره از پارتی های اون می گه . میگم کاش توی یکی از پارتی هاش من را هم دعوت میکرد !
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386ساعت 1:1 توسط آرشام آزاد \|

	بچه های خیابان
تیتر: « *هزینۀ شبهای اعتکاف* گران شده » ................................................ التماس نامه : به ما « بچه های خیابان » رحم کنید ! امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء امضاء**
+ نوشته شده در جمعه چهاردهم اردیبهشت 1386ساعت 7:33 توسط آرشام آزاد \|

	شب است
شب است آسمان پهن می شود روی هم . دراز می کشم روی زمین . مادر لالائی می خواند . خدا دستش را دراز می کند که زمین را تکان بدهد ! روان پزشک آرام بخش تجویز می کند . پدر دارد پیر می شود . مادر بزرگ هنوز هم زنده است که قصۀ جوانی هایش را تعریف کند . ...................... بیدارم ! دیازپام که دردی را دوا نمی کند . خدا خوابش می آید . مادر لالایی دیگری بلد نیست . پدر اصلاً حوصلۀ این چیز ها را ندارد . مادر بزرگ اصلاً نمی فهمد که داستان باید تعلیق داشته باشد . بیدارم ! ..................... آدم چه بخواهد چه نخواهد صبح می شود .
+ نوشته شده در جمعه چهاردهم اردیبهشت 1386ساعت 7:29 توسط آرشام آزاد \|

	تف
تف از توی آینه میبینیش که روی صندلی نشسته وخاک چادرش را می گیره . چند تا سبزی از سوراخ های زنبیلش بیرون زده . نُسخه اش را گذاشته روی زنبیل و منتظر تا رَهی کارش را با موهات تمام کنه . کارش که تمام میشه پیش بند را از گردنت باز میکنه . نسخه را از روی زنبیل بر میداره و بقیۀ پولت را میده . تا کوچه تون به این فکر میکنی که تا عصر باید چند تا سر بزنه تا پول دواهای زنش در بیاد . بچه ها توی کوچه ان . کنار هم می نشینید و هر کدوم یه تُف روی زمین می اندازید مدام به تُف ها نگاه میکنی و دماغت را بالا می کشی . همون طوری که موهای یقه ات را می گیری میگی« دیروز مقشهامو توی لق ولوق اتوبوس نوشتم . اونقدری بد خط شده بودکه کلی یه پایی ته کلاس واسادم » چیزی نمی گن . پیرزن را می بینی که بدون در زدن می ره توی خانه تان . دیروز همین وقت ها بود که لِک و لِک اومده بود و ننشسته از زن آقا رهی میگفت « زنیکه انگاری از دماغ افتاده پایین . همین روزاس که مچش رو بگیرم . همین الان دیدمش که یارو رو می آورد تو خونش » وقتی حرف می زد چروک صورتش بیشتر می شد . مادرت چیزی نمی گفت . لیفش را می بافت و بعضی وقت ها نگاهش می کرد . از توی اطاقت می دیدیش و منتظر بودی تا از دزدیدن پولاش چیزی بگه . صبح که توی نانوائی دیدیش یاد آنروز افتادی که داشت چُغلیت را به مادرت می کرد . چند نفری تا نوبتش مونده بود . برگشتی کوچه تان و دور و برت را نگاه کردی . کسی نبود . از دیوار خانه اش بالا کشیدی . رفتی توی اطاقش و صندلی چوبی اش را شکستی . یکدسته پول از زیر تشکش پیدا کردی و تا از نانوائی برگرده و به قضیه پی ببره توی اطاقت بودی . اسکناس ها را زیر کتاب هات قایم کردی . کارت که تمام شد رفتی پیش بچه ها ، ته کوچه نشستید و هر کدوم یک تُف روی زمین انداختید و گوشه ای نشستید . تُفت زود تر از بقیه بخار شد . پاکت سیگار را از توی جورابت در آوردی و به هر کدوم چهار نخ دادی . پاکت را که بر می داشتی بابات توی حمام بود . اونقدری نکشید تا دستۀ کلید هاش را ازجیبش برداری و جاش بزاری . توی کمدش اونقدری پاکت سیگار بود که نتونه بویی ببره . از اون بیشتر از پیرزن بدت می آد . هر وقت که پولاش ته میکشه و سیم و سنجاق دستش میگیره به هر بهانۀ الکی کتک می خوری . دو روز قبل که دیر رسیدی مدرسه ، بردت جلوی صف و چهار تا کف دستت خوابوند . بعد طوری که همه بشنوند گفت « این پسرِ منه ، دو تا برای دیر اومدن ، دو تا هم برای شکستن شیشۀ توالت زدمش» اونقدری ازش خورده بودی که چیزی نگی . دست هات را به عرض باز کردی و تا زنگ آخر مدام انگشت هات را جویدی . زنگ که خورد یک بغل سنگ برداشتی و تمام سوراخ های توالت را پر کردی . بعد رفتی پشت مدرسه و روی دیوار نوشتی « آقای ناظم بافور می کشد » .... یکی به پشتت می زنه . نگاهت روی زمین پَرچ میشه . از تُفت خبری نیست . دماغت را بالا می کشی و دستت را توی جورابت می بری . پاکت سیگار نیست .
+ نوشته شده در شنبه هشتم اردیبهشت 1386ساعت 15:51 توسط آرشام آزاد \|

	بازم من بردم
*بازم من بُردم* *شنبه* : سلام ! چیزی نمیگه . : من ......... می خوام با شما ازدواج بکنم ! نگاهت میکنه . آنقدر طولانی که قطار پر میشه و حرکت میکنه . : من هر روز ساعت 7 میام اینجا و نگاهتون میکنم .. آخه بدجوری عاشق شدم ! مرد جوانی از کنارتان رد میشه و با چترش محکم به پشتت میزنه . چیزی نمیگی تا مرد جوان با دستهای درازش دور بشه . دوباره به چشمهای آبیش خیره میشوی و همان هایی را که قبلاً گفته بودی تکرار میکنی . مثل بچه یی شدی که معلم اجازۀ توالت رفتن را بهت نمیده. میگه بریم سینما ! توی تاریکی سینما آنقدر با گوشۀ چشمهات نگاهش میکنی که گردنت درد میگیره . اون به پردۀ سینما خیره شده و بعضی وقتها سر زانوهاش را می خارانه . آخرهای فیلم بازیگر مرد کادوی بزرگی را به بازیگر زن میده . زن کادو را باز میکنه و از توش یک قورباغۀ زنگوله دار بیرون میزنه . اون به هیجان می آد و به پشتت می کوبه . همان طوری که میخنده میگه فردا روز تولدمِ .. برام کادو می خری ؟ : من هیچوقت عاشق نبودم ، تو چی !؟ : من دارم از روز تولدم حرف میزنم ! : اون یارو ، همونی که دستهاش بلندن ، داره از پشت چترش نگات میکنه ، دیدیش ؟ : آره ، چقدر چشمهاش آبی ان ... باید برم ! *یکشنبه : هر چی ته جیبم بود کندم تا اینو برات بخرم . کادو را از دستت می قاپه و مثل فیلمی که با هم دیده بودید بازش میکنه . مردی که دستهای بلندی داره روبروی اون نشسته و سعی میکنه که سر زانوهاش را به پاهای اون بماله . اون با قورباغۀ زنگوله داری که براش خریدی ور میره و زانوهاش را تکان میده . مرد را میبینی که هر چند ثانیه یکبار پلک راستش را با سرعت باز و بسته می کنه . یکریز نیش اش بازه . چانه ات را به گوشش می چسبانی و میگی میبینیش . مردیکه خجالت نمی کشه ، هم سن همون بازیگرس که توی فیلم بود ، یکریز داره نگات میکنه . اون بدون اینکه به مرد نگاه بکنه میگه آره میدونم ، دستهاش حسابی بلندن ! اصلاً با چشمهاش جور نمی آد !* *دوشنبه* : مردیکۀ داهاتی ! خودت را توی آینه دیدی ، اندازۀ روژ من نمی ارزی ، اصلاً بیا مال تو ، هدیۀ خداحافظی مون باشه ! روژ را داخل جیبت میکنه و پشت سرت می ایسته . احساس میکنی که داره با کسی حرف میزنه . صدای شرشر باران اجازۀ شنیدن حرفهاش را بهت نمیده . قبل از آن که برگردی و پشت سرت را ببینی میگه قول میدم هر وقت قورباغه ات را دیدم یادت بیفتم . بقیه اش را تو بگو ! حرفش را ناتمام میگذاره و دور میشه . دیگه صدای زنگولۀ قورباغه اش را نمی شنوی . پشت سرت را نگاه می کنی . مردی که دستهای بلندی داره چترش را روی سرت میگیره و میگه بازم من بردم ! : برو تا شک نکرده !!!
+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم اردیبهشت 1386ساعت 18:27 توسط آرشام آزاد \|

	پدر
آنجا در حریم عصرانۀ چند شنبه ها به قبرهای هم ردیفش آب می زند و مرده های قاب شده از خلال مظلومیت عکس هاشان به سینه بندی که اتفاقی بیرون است خیره می شوند اینجا مردی که بوی لبهای زنی را دارد از شب های ممتد اسارت پدر می گوید
+ نوشته شده در یکشنبه دوم اردیبهشت 1386ساعت 0:5 توسط آرشام آزاد \|